‫چرا واسه‌ی من همچین کاری کردی؟
‫سرت به کار خودت باشه، لاشی.
‫نمی‌خوام مدیون کسی بشم.
‫اگه نجات پیدا کردیم، بی‌حساب می‌شیم.
‫بالاخره رفت.
‫می‌دونستم هنوز زنده‌ای، اَره‌برقی.
‫بمیر!
‫آخ!
‫بگیر که اومد!
‫فایده نداره، اَره‌برقی.
‫درد می‌کنه!
‫خیلی درد می‌کنه!
‫قلبم اینجا نیست.
‫نمی‌تونی من رو بُکشی.
‫خود شیطانـه...
‫اوضاع خیتـه.
‫دِنجی داره خون از دست می‌ده.
‫یه‌کم دیگه اَره‌برقی‌ش جمع می‌شه.
‫چقدر ضعیف شدی.
‫خجالت‌آوره.
‫اَره‌برقی!
‫[ مَرد اَره‌ای ]
‫[ قسمت هفتم: «طعم بوسه» ]
‫اَره‌برقی جمع شد. ‫خونم کم شده.
‫دیگه باختی.
‫بمیر.
‫اَره‌برقی.
‫خونت مزه‌ی عَن می‌ده.
‫ولی وقتی قیافه‌ی گُرخیده‌ت رو می‌بینم
‫برام مزه‌ی مربا می‌گیره!
‫شکارچی‌ای که شیطان‌ها ازش می‌ترسن
‫اون‌هایی‌ان که کسخل‌شون در رفته.
‫ساهارا زیادی عاقل بود.
‫برای همین مُرد.
‫کینوچی هم همین‌طور.
‫و سوبارو...
‫و ساساکی.
‫آخه آدم عاقل ‫از حمله‌ی شیطان می‌ترسه.
‫و حس ترس، شیطان رو قوی‌تر می‌کنه.
‫اون پسره آکی چطوره؟
‫از اون عاقل‌هاشـه؟
‫هیچ آدم عاقلی تصمیم به ‫انتقام از شیطان تفنگ نمی‌گیره.
‫خودت هم به‌خاطر ‫شیطان تفنگ اومدی توی کار، درستـه؟
‫تو هم کسخلت در رفته؟
‫نه.
‫همین دیگه.
‫فرقی با این‌ها نداری.
‫آرزوی اکثر شکارچی‌ها کُشتن تفنگـه.
‫همه‌شون هم آدم‌های ساده‌ای هستن.
‫برای همین شیطان‌ها می‌دونن ‫چطوری اون‌ها رو بترسونن.
‫ولی هیچ‌وقت نمی‌شه ‫طرز فکر یه کسخل رو پیش‌بینی کرد.
‫شیطان‌ها هم از چیزی که ‫درک نمی‌کنن، می‌ترسن.
‫خیلی الکل می‌خورین، استاد.
‫همین حرفت مال آدم عاقلـه.
‫سال‌ها زمان می‌بره ‫که بخوای یه کسخل واقعی بشی.
‫همین‌که هر ماه می‌آی سر قبر رفیق‌هات
‫داری بهونه دست شیطان‌ها می‌دی.
‫من رفتم.
‫آکی هنوز تازه‌وارده. ‫بهش آموزش بده.
‫عجله‌ای نیست.
‫اتفاقاً هست.
‫پسره داره تیکه‌های ‫تفنگ رو جمع می‌کنه.
‫چیزی نمونده پیداش کنه.
‫نه.
‫نمی‌خوام... نمی‌خوام...
‫نه.
‫آکی‌کون.
‫می‌خوای با هم به بخش ‫آزادکارها انتقالی بگیریم؟
‫یکی بهم پیشنهادش رو داده.
‫اونجا مجبور نیستیم ‫دنبال شیطان تفنگ بگردیم.
‫می‌تونیم همیشه ‫برای ناهار بیایم همچین‌جایی...
‫بعضی‌وقت‌ها بعداز کار بریم سینما...
‫زندگی بَدی نمی‌شه.
‫هروقت خواستین، باهاتون می‌آم بیرون.
‫ولی هیچ‌وقت شکارچی آزادکار نمی‌شم.
‫دسر توفو رو می‌خورم.
‫پس یه نخ بده.
‫اگه آکی‌کون با شیطان تفنگ درگیر بشه
‫مطمئنـم کُشته می‌شه.
‫دلیلش هم این نیست که ما ضعیف‌تریـم
‫یا چون شیطان تفنگ می‌تونه ‫صدها نفر رو توی یه ثانیه بُکشه.
‫به‌خاطر اینـه که ‫آکی‌کون خیلی خون‌سرده
‫و همیشه جدیـه.
‫و عین آدم‌های معمولیـه.
‫ولی...
‫نزن...
‫من...
‫کُشتمش؟
‫این پسره...
‫یه فکر بکر به ذهنم رسید.
‫هی می‌زنمت تا خون بریزی
‫و من هم خونت رو می‌خورم ‫و باز سرحال می‌شم.
‫این‌طوری تا ابد در خدمتـتم!
‫باید جایزه‌ی نوبل رو به من بدن!
‫اگه این دیوانه باهامون باشه
‫شاید واقعاً از پس شیطان تفنگ بربیایم.
‫آخ...
‫هنوز زنده‌ای، آکی‌کون؟
‫چقدر...
‫چقدر گذشته؟
‫حدوداً... سه روز.
‫نیاکو...
‫بریم نوشیدنی بزنیم.
‫تقریباً تمومـه. ‫می‌خوام بخوابم.
‫تمومـه؟
‫نقطه‌ضعفم اینـه.
‫- این قلبمـه. ‫- لطفاً خلاصم کن.
‫- معذرت می‌خوام. ‫- ببخشین.
‫- دیگه نمی‌کِشم. ‫- درد دارم.
‫چه زود خسته شدی!
‫هنوز دارم حال می‌کنم!
‫انگار توی استخر مربا شنا می‌کنم!
‫اومدیم بیرون.
‫تیکه‌ی تفنگ هم گرفتیم.
‫هوا هم که عالیـه.
‫حس می‌کنم ریدم و سبک شدم.
‫دارم پرواز می‌کنم...
‫خوابش برد...
‫یه‌نفس با شیطانه ‫درگیر بود و نخوابید.
‫آکی‌کون و دنجی‌کون رو ‫می‌بریم بیمارستان.
‫شما دوتا برین اداره گزارش بدین.
‫دورهمی برای تازه‌واردها؟
‫آره.
‫بچه‌های واحد ۴ ‫هیچ‌وقت دورهمی نداشتن.
‫باید با هم رفیق بشیم
‫و سنگ‌هامون رو وا بکنیم.
‫مگه چی شده؟
‫کوبنی‌چان و آرای‌کون ‫می‌خوان استعفا بدن.
‫فقط به‌خاطر ترس از شیطان‌ها نیست.
‫احتمالاً پشیمونـن که ‫می‌خواستن دنجی‌کون رو بُکشن.
‫خودتون هم می‌خواستین بُکشینش که.
‫همین دیگه.
‫باورم نمی‌شه مردم ‫سر چه چیزهایی ناراحت می‌شن.
‫این چیزها خجالت نداره که.
‫توی دورهمی می‌تونیم
‫از دنجی‌کون عذرخواهی کنیم
‫و کاری کنیم ‫کوبنی‌چان و آرای‌کون بمونن.
‫دنبال بهونه‌ایـن که نوشیدنی بخورین.
‫کوچیکـه، ولی یه تیکه پیدا کردم.
‫پس دورهمی رو همین هفته بذارین.
‫چرا؟
‫می‌خوام ماکیماسان رو دعوت کنم.
‫هفته‌ی بعدی، به کیوتو سفر کاری داره.
‫شنیدم می‌خواد درخواست کمک کنه
‫چون یه شیطان دنبال دنجی می‌گشته.
‫بهتره این هفته باشه.
‫حالا به نظرت
‫داستان دنجی‌کون چیـه؟
‫اون شیطان می‌شناختش.
‫تا حالا همچین ‫دورگه‌ای هم ندیده بودم.
‫ولی سؤال اصلی اینـه که چرا ‫ماکیماسان این‌قدر بهش اهمیت می‌ده؟
‫ماکیماسان...
‫معمولاً زیاد سفر می‌ره، ‫ولی تازگی توی توکیو موندگار شده.
‫به‌خاطر دنجی‌کون‌ـه، نه؟
‫احتمالاً رازش رو می‌دونه.
‫بیا ماکیماسان رو مست کنیم ‫و ازش حرف بِکشیم.
‫سلامتی!
‫چه بوی خوبی داره!
‫- به‌به. ‫- یه‌عالمه غذا!
‫شروع کنیم.
‫- غذا زیاده. ‫- بشقاب‌ها اینجاست.
‫بگیرش.
‫اول کدوم یکی؟
‫به‌به.
‫شیش‌ماهی می‌شه که آبجو نخوردم.
‫من هم همین‌طور. ‫فقط یه‌کم توی خونه می‌خوردم.
‫گم شو. ‫همه‌ی ساشیمی‌ها مال خودمـه.
‫این چیـه؟ دهنم آب افتاد.
‫ببخشین دیر شد. ‫گم شده بودم.
‫کوبه‌چان، بیا اینجا بشین.
‫ماکیماسان گفت دیر می‌رسه.
‫سه‌تا پارفه و...
‫سه تا پیراشکی شیراتامی.
‫تا حالا همچین غذای ‫خوش‌مزه‌ای نخورده بودم.
‫تو بیشتر حقوقت رو می‌فرستی خونه، نه؟
‫پس بخور جون بگیری.
‫دستت رو بِکش، دزد!
‫مرغ سوخاری مال منـه!
‫دورگه‌تون رو نیاوردین، فوشی‌سان؟
‫جرئت نکردم.
‫کاش دورگه‌ی من مثل مال تو منطقی بود.
‫تو هنوز جَوونـی. ‫زیاد سفارش بده که قوت بگیری.
‫ای بابا. ‫بیشتر این کلمه‌ها رو نمی‌تونم بخونم.
‫[ ماهی شیروگیسو ] ‫(تلفظ اسم این غذا توی زبان ژاپنی، شبیه واژه‌ی «بوسه» هست.)
‫راستی قضیه‌ی بوسه و این‌ها...
‫وقتی سرحالـم، خجالت می‌کِشم.
‫صبر کن یه‌کم مست بشم.
‫یه بوسه‌ی آبدار بهت می‌دم.
‫ببخش که می‌خواستیم بُکشیمت، دنجی‌کون.
‫کاملاً بخشیده شدید. ‫کاملاً.
‫این دورهمی واسه‌ی شما تازه‌کارهاست. ‫بلند شو خودت رو معرفی کن.
‫اسم خودت، سن‌وسال ‫و شیطانی که باهاش قرارداد داری رو بگو.
‫هیچ‌وقت اسم شیطانت رو به کسی نگو
‫مگه این‌که بهش اعتماد داشته باشی.
‫این‌قدر سخت نگیر، پسر.
‫حالا اِشکال نداره.
‫سرگرمی موردعلاقه‌ت چیـه؟
‫معمولاً سرگرمی‌ها ‫شخصیت آدم رو نشون می‌دن.
‫اسمم دنجی‌ـه. ‫فکر کنم ۱۶ سالمـه.
‫سرگرمی‌م هم خوردن و خوابیدنـه.
‫وای، خیلی کم‌سن‌وسالـه.
‫الکل که نخوردی؟
‫این چاییـه.
‫من آرای هیروکازو هستم، ۲۲ساله!
‫و با شیطان روباه قرارداد دارم!
‫سرگرمی‌م هایکوخوانیـه!
‫(هایکو: شعر اصیل ژاپنی که شامل سه مصرع می‌شه.)
‫همون شیطان هایاکاواسنپای‌ـه که.
‫شیطان روباه کلاً با انسان‌ها رفیقـه.
‫با خیلی از شکارچی‌ها قرارداد داره.
‫ولی فقط آدم‌های خوشگل ‫می‌تونن از سرش استفاده کنن.
‫اون خیلی به ظاهر اهمیت می‌ده.
‫من هیگاشیاما کوبنی هستم. ۲۰ سالمـه.
‫شیطانی که باهاش ‫قرارداد دارم... یه رازه.
‫سرگرمی‌م غذاهای خوش‌مزه‌ست.
‫چه لباس نازی داره.
‫آره.
‫خواهر بزرگم بهم داده.
‫می‌دونستی کوبنی‌چان ‫هشت‌تا خواهر داره؟
‫تازه‌وارد شما کجاست، فوشی‌سان؟
‫متأسفانه...
‫دیروز مُرد.
‫وای، متأشفـم!
‫لوحش... شاد...
‫باز مست شدین، سنپای.
‫چه سریع مُرد!
‫شیطان‌هایی که ‫آزادکارها حریفشون نمی‌شن
‫به شکارچی‌های اداره‌ی ‫امنیت سپرده می‌شه.
‫شکارچی‌ها سریع‌تر از ‫چیزی که فکر می‌کنی، می‌میرن.
‫هیچ‌کدوم از همکارهای ‫من الان زنده نیستن.
‫دنجی‌کون قراره من رو ببوسه. ‫پس قرار نیست بمیره.
‫هیمِنو هربار مست می‌کنه، ‫همه رو می‌بوسه.
‫به‌جز تازه‌واردها، همه رو بوسیده.
‫راه فراری نیست.
‫پس به مرادم می‌رسم.
‫امروز اولین بوسه‌م رو می‌گیرم.
‫بوسه؟
‫ماکیماسان.
‫یه آبجو برای من بیارین، لطفاً.
‫بفرمایید اینجا، ماکیماسان.
‫اولین باره از نزدیک می‌بینمش.
‫قراره کسی رو ببوسی، دنجی‌کون؟
‫خیر!
‫مگه نمی‌خوای من رو ببوسی، دنجی‌کون؟
‫بله!
‫ببخشین، یکی دیگه، لطفاً.
‫قضیه‌ی بوسه چیـه؟
‫نمی‌خوام ماکیماسان بوسیدنِ ‫من و هیمِنوسان رو ببینه.
‫پس نمی‌بوسیم؟
‫ولی یه بوسه‌ی آبدار می‌خوام.
‫فعلاً بحث رو عوض می‌کنم.
‫راستی شنیدین چی شده، ماکیماسان؟
‫یکی از چیزهای ‫شیطان تفنگ رو پیدا کردم.
‫آره، شنیدم. ‫آفرین به تو.
‫تازگی شیطان‌هایی که ‫تیکه‌های تفنگ دارن، زیاد شدن.
‫تازه اون شیطان دنبال دنجی بود.
‫یه خبرهایی هست.
‫شما درباره‌ی دنجی چیزی می‌دونین؟
‫بده من!
‫اون هم مال منـه!
‫اگه توی نوشیدن ‫ازم جلو بزنی، بهت می‌گم.
‫دوتا آبجو، لطفاً.
‫من هم هستم.
‫یکی هم برای من بیارین.
‫گوشت اسب بیارین. ‫مرغ سوخاری و گوشت اسب.
‫مرغ سوخاری!
‫اون مال منـه!
‫یکی دیگه، لطفاً.
‫راستی تو خیلی کارِت درستـه، پاورچان.
‫کمتر دورگه‌ای پیدا می‌شه ‫که بتونه خشم خودش رو کنترل کنه.
‫بله، چون من آی‌کیوی بالایی دارم!
‫یعنی به آی‌کیو ربط داره؟
‫تو آی‌کیوت چنده؟
‫۱۰۰؟
‫این زیاد حساب می‌شه؟ ‫مال من هم دوروبر ۱۰۰ـه.
‫پس ۱۲۰ـه.
‫آی‌کیوی فوشی‌سان هم بالاست، نه؟
‫۱۳۴.
‫چه دقیق. ‫مثل این‌که ازش راضی‌ایـن.
‫فکر کنم مال من ۵۰۰ـه... یا ۱۰۰۰.
‫اِوا.
‫من رو دید! ‫ماکیماسان من رو دید!
‫این... دیگه چیـه؟
‫دارن همدیگه رو می‌بوسن!
‫این گوشت... زبونشـه؟
‫چه خوبـه. ‫خیلی نرمـه.
‫این یکی هم نرمـه. ‫یعنی چیـه؟
‫چرا زبونش داره گرم می‌شه...؟
‫زبونش...
‫نه!
‫استفراغـه!
‫تا آخر عمر یادش نمی‌ره.
‫ببخشین، یه دستمال می‌آرین، لطفاً؟
‫اوه اوه. خیلی بَد شد.
‫دنجی عادت داره ‫هرچی توی دهنشـه رو قورت بده.
‫پوچیتا.
‫این به نظر خوردنیـه.
‫اونجا رو.
‫موش‌ها دارن استفراغ یکی رو می‌خورن.
‫باورت می‌شه؟
‫از خودم خجالت می‌کِشم ‫که مثل این‌ها پستاندارم.
‫ای بابا.
‫هیمِنوسنپای نمی‌تونه ‫خودش رو کنترل کنه.
‫من توی کمک به مریض‌ها واردم.
‫آخه مادرم همیشه ‫از سر کار مست می‌اومد خونه.
‫هرچند توی شکارچی‌بودن، ‫استعداد تو رو ندارم.
‫بهت حسودیم می‌شه.
‫تو بهم حسودیت می‌شه؟
‫مگه نمی‌بینی؟
‫اولین بوسه‌ی عمرم با استفراغ بود.
‫چرا باید حسودیت...
‫من می‌رسونمشون خونه‌ی هایاکاوا.
‫با چی می‌ری خونه؟
‫آرای‌کون، تو هیمِنوچان رو برسون.
‫امروز خیلی خوردم.
‫دوستان، امروز مهمون ماکیماسان بودیم.
‫ازشون تشکر کنین.
‫وقتی بقیه مهمونت می‌کنن، ‫بیشتر به آدم می‌چسبه.
‫دقیقاً.
‫دنجی‌کون کجاست؟
‫هیمِنوسنپای با خودش بردش.
‫چه تاریکـه... ‫هیچی نمی‌بینم...
‫من کجائـم؟
‫آب... ‫آب...
‫آب بدین...
‫راستی اون زنه استفراغیه
‫توی دهنم تخلیه کرد.
‫لاشی.
‫آب... ‫آب بدین...
‫دن‌دن‌دنجی‌کون...
‫توی خونه‌ی من چی‌کار می‌کنی؟
‫خودم آوردمت؟
‫سرم گیج می‌ره. ‫چه خبره؟
‫پس تو ماکیماسان رو دوست داری، آره؟
‫سرم داره می‌ترکه.
‫اون هرزه رو دوست نداشته باش.
‫ای بابا.
‫آکی‌کون هم عین تو دوستش داره.
‫جلوش یه‌هو خجالتی می‌شه.
‫ای بابا... ‫مــو...
‫عین گاو!
‫شروع کنیم؟