‫کلید کجاست...
‫پیداش کردم.
‫آخ!
‫ای بابا.
‫آخیش.
‫درشون بیار.
‫جیگرم حال اومد.
‫راستی، از ماکیماسان سؤال داشتم.
‫ولش کن.
‫آب... ‫آب بدین...
‫دن‌دن‌دنجی‌کون.
‫توی خونه‌ی من چی‌کار می‌کنی؟
‫خودم آوردمت؟
‫سرم گیج می‌ره. ‫چه خبره؟
‫آها، راستی...
‫تو ماکیماسان رو دوست داری، آره؟
‫سرم داره می‌ترکه.
‫اون هرزه رو دوست نداشته باش.
‫آکی‌کون هم عین تو دوستش داره.
‫جلوش یه‌هو خجالتی می‌شه.
‫ای بابا... ‫مـــو...
‫عین گاو.
‫شروع کنیم؟
‫[ مَرد اَره‌ای ]
‫[ قسمت هشتم: «تیراندازی» ]
‫چی رو...
‫شروع کنیم؟
‫سکس دیگه.
‫دست‌ها بالا.
‫آفرین.
‫پسر خوب.
‫یعنی عیب نداره؟
‫باریکلا.
‫قرار بود اولین بوسه‌م ‫برای ماکیماسان باشه.
‫چه پسر گُلی.
‫ولی دادمش به زنی که ‫دهنش پُر از استفراغ بود.
‫یعنی اولین سکسم هم با همین زنـه؟
‫باشه پس!
‫آفرین به تو.
‫حالا شلوارت رو درمی‌آرم.
‫توی جیبت چیـه؟
‫کُپُلـه؟ ‫کثیف شده.
‫دنجی‌کون... ‫دنجی‌کون؟
‫حالت خوبـه، دنجی‌کون؟
‫بریم بیرون هوا بخوریم؟
‫داروی ضدتهوع گرفتم.
‫قبل‌از خواب بخور.
‫ماکیماسان، من...
‫اولین بوسه‌م مزخرف بود.
‫حتی اگه از این به بعد، ‫زن‌های دیگه‌ای رو ببوسم
‫مزه‌ی استفراغ می‌آد توی ذهنم.
‫مطمئنـم هربار همین می‌شه.
‫دهنت رو باز کن.
‫شاید هیچ‌وقت مزه‌ی استفراغ یادت نره.
‫ولی نگران نباش.
‫قراره تا تا روز مرگت
‫مزه‌های جدید مختلفی رو تجربه کنی.
‫اون‌وقت دیگه به مزه‌ی ‫استفراغ اهمیت نمی‌دی.
‫حالا مزه‌ی اولین بوسه‌ی غیرمستقیمت
‫یه کُپُل با طعم نوشابه‌ست.
‫شرمنده، پوچیتا.
‫مطمئنـم تو هم دوست داشتی سکس کنی.
‫ولی من...
‫می‌خوام با ماکیماسان بپرم.
‫تا وقتی شیطان تفنگ رو نکُشم...
‫تا اون‌موقع...
‫صبح به‌خیر، دنجی‌کون.
‫صبحونه نمی‌خوری؟
‫وقتی از این بالا به مردم ‫نگاه می‌کنی، غذا طعم دیگه‌ای داره.
‫(این کلام دنجی، مضمون اصلی روایت «مَرد اَره‌ای» رو ‫به‌خوبی بیان می‌کنه: «کاپیتالیسم» یا همون «نظام سرمایه‌داری». ‫نگاه بالابه‌پایین کنایه از اختلاف طبقاتی و تبعات اون توی جامعه‌ی مصرف‌گراست.)
‫دنجی‌کون.
‫دیشب خیلی مست بودم. ‫چیزی یادم نمی‌آد.
‫باهات کاری کردم؟
‫همون استفراغت برام بس بود.
‫تصمیم گرفتم اولین ‫رابطه‌م با ماکیماسان باشه.
‫خدا رو شکر.
‫نزدیک بود به جُرم ‫کودک‌آزاری جنسی دستگیر بشم.
‫خیلی عجیبـی‌ها.
‫معمولاً آدم‌ها توی همچین ‫موقعیتی معذب می‌شن و می‌رن.
‫غذای مفت رو ول کنم و برم؟
‫پس تو هم ماکیماسان رو دوست داری؟
‫بعله.
‫حتی اگه شخصیت مزخرفی داشته باشه؟
‫بعله.
‫باشه پس.
‫خودم با هم جورتون می‌کنم.
‫جون من؟
‫جون تو.
‫بیا با هم یواشکی متحد بشیم.
‫من تو رو به ماکیماسان می‌رسونم
‫و تو هم من رو با آکی‌کون جور کن.
‫کجای اون یارو برات جذابـه؟
‫چهره‌ش.
‫باشه. ‫هستم.
‫پس می‌شیم متحدین.
‫حالا نه من مافوقتـم ‫و نه تو زیردستمـی.
‫دیگه رفیقـیم.
‫بعضی‌وقت‌ها بیا اینجا صبحونه بزنیم.
‫آکی‌کون و اون دورگه رو هم بیار.
‫به نظرت ماکیماسان هم می‌آد؟
‫کِی می‌رسیم کیوتو؟
‫۳۰ دقیقه راهـه.
‫پس غذای حاضری می‌خورم.
‫ولی ساعت یک قرار ناهار دارین، خانم.
‫تا اون موقع باز گرسنه‌م می‌شه.
‫حوصله‌ی کله‌گنده‌های کیوتو رو ندارم.
‫خیلی ترسناکـن.
‫ترجیح می‌دم در آرامش غذا بخورم.
‫دورهمی دیروز خیلی چسبید.
‫تیم سه صحبت می‌کنه.
‫عملیات رو شروع کنین.
‫صدای چی بود؟
‫مگه نمی‌دونی، ابله؟
‫صدای طبل تایکوئـه.
‫امروز عیده؟
‫راستی...
‫دیشب جفت‌گیری نکردین؟
‫دنجی‌کون خیلی مَرد متشخصیـه.
‫چجوری نودل‌های اینجا رو می‌خورین؟
‫مزه‌ش افتضاحـه.
‫جناب‌عالی؟
‫برای من که خوش‌مزه‌ست!
‫بهت اجازه ندادم باهام صحبت کنی!
‫پس تا حالا غذای خوب نخوردی.
‫البته طبیعیـه.
‫می‌گن اگه توی بچگی فقط یه غذا بخوری
‫قوه‌ی چشایی‌ت کم‌کم به هم می‌ریزه.
‫و غذای بی‌کیفیت، ‫حس شادابی رو کم می‌کنه.
‫من که خیلی شادابـم!
‫بیاین بریم.
‫بابابزرگم خیلی مهربون بود.
‫همیشه من رو ‫به رستوران‌های لوکس می‌برد.
‫عضو یاکوزا بود، ‫ولی اصول مشخصی داشت.
‫آدم‌هایی مثل اون
‫باید توی این دنیا باشن.
‫توی زندگی‌ش فقط ‫تعداد انگشت‌شماری زن و بچه کُشته.
‫با پول موادی که می‌فروخت، ‫واسه‌م همه‌چی می‌خرید.
‫مَرد خوبی بود
‫و خیلی دوستش داشتم.
‫تو هم دوستش داشتی، مگه نه دنجی؟
‫اصل مطلب رو بگو، اُسگل.
‫می‌شناسیش؟
‫شیطان تفنگ گفته قلبت رو براش ببرم.
‫کله‌سیاه!
‫کُن!
‫هایاکاوا آکی...
‫هیولای خطرناکی توی دهنم انداختی.
‫نه انسانـه
‫و نه شیطان...
‫پاور، جلوی خون‌ریزی ‫هیمِنوسنپای رو بگیر.
‫یه ناخن؟
‫بزن!
‫سه.
‫بزن!
‫دو.
‫بزن!
‫یک.
‫این دیگه چه کوفتیـه؟
‫نفرین! بُکشش!
‫صفر.
‫هیمِنوسنپای چطوره؟
‫باید ببریمش بیمارستان.
‫یارو
‫تفنگ داشت.
‫ولی توی ژاپن فقط پلیس‌ها و شکارچی‌ها
‫اجازه‌ی حمل تفنگ دارن.
‫شیطان تفنگ گفته قلبت رو براش ببرم.
‫باید اول هیمِنوسنپای رو ‫برسونیم بیمارستان.
‫شیطان نفرین داری.
‫اگه ناخن شیطان رو چندبار ‫به یکی بزنی، طرف نابود می‌شه.
‫درستـه؟
‫خوشم اومد. غافل‌گیرم کردی.
‫تو از کجا اومدی؟
‫هم‌دستشـی؟
‫چجوری باختی؟
‫دست‌کم گرفته بودمشون.
‫پس بُکشش.
‫هنوز زنده‌ست.
‫لباس‌فرم شکارچی‌ها خیلی ضخیمـه.
‫بُکشش.
‫من رو ول کن. ‫آکی‌کون رو نجات بده.
‫عمراً.
‫طرف خیلی سریعـه.
‫شبح...
‫نمی‌خوام.
‫دختره ترسناکـه.
‫کل وجودم رو بهت می‌دم.
‫تو هم همه‌چی‌ت رو بهم بده.
‫آکی‌کون هنوز گریه می‌کنه.
‫شکارچی‌ها معمولاً اون‌قدر ‫به مرگ‌ومیر عادت می‌کنن
‫که دیگه گریه‌شون نمی‌گیره.
‫ولی آکی‌کون هنوز گاهی گریه می‌کنه.
‫وقتی زیردست‌هاش مُردن
‫می‌رفت یه گوشه و اشک می‌ریخت. ‫خیلی جالبـه.
‫حتماً حس خوبی داره ‫که یکی دوستت داشته باشه
‫و برات گریه کنه.
‫کمکم کن!
‫آکی‌کون.
‫نَمیری‌ها.
‫امیدوارم بعداز مرگم
‫برام گریه کنی.
‫مار، ببلعش.
‫حالا برو.