‫اگه شکار یکی دیگه رو بُکشی، ‫قانون رو زیر پا گذاشتی.
‫اون‌وقت مجرم شناخته می‌شی.
‫همیشه قبل‌از عمل فکر کن، «پاورچان».
‫باید حواست بهش باشه، «دنجی‌کون».
‫من؟
‫«پاورچان» قبل‌از این‌که دورگه بشه، ‫شیطان خون بوده.
‫مهارتش دست‌کاری خون بدنـه.
‫ولی بعضی‌وقت‌ها زیاده‌روی می‌کنه.
‫فکر کنم مناسب شغل ما نیست.
‫این پسرک مجبورم کرد بُکشمش...
‫یعنی چی؟ ‫چرا دروغ می‌گی؟
‫دروغم کجا بود؟
‫این انسان ازم خواست که شیطان رو بُکشم.
‫راست می‌گم!
‫برو بابا!
‫این شیطان سرتاپاش دروغـه، «ماکیماسان».
‫باید دستگیر بشی. ‫دروغ‌گفتن جُرمـه!
‫نه‌خیر. اون ازم خواست که بُکشمش!
‫شیطان‌ها دروغ‌گو نیستن! ‫فقط انسان‌ها دروغ می‌گن!
‫چرت‌وپرت نگو.
‫خودت همین‌الان دروغ گفتی، اسگل.
‫انسان‌ها دروغ‌گوهای کثیفی‌ان. ‫خودت ازم خواستی!
‫چطوری روت می‌شه دروغ بگی؟ ‫فکر کردی کی‌ای؟
‫واقعاً که.
‫می‌شه ساکت باشین؟
‫چَـ... چَشم.
‫آفرین، «پاورچان».
‫راستش واسه‌م مهم نیست مقصر کیـه.
‫فقط می‌خوام ببینم کار گروهی‌تون چطوره.
‫از پسش برمی‌آین؟
‫بـ... بله.
‫فعلاً نمی‌شه حواسم رو به ممه‌ها پرت کنم.
‫خوردن این نوشابه هم واسه‌م یه رؤیا بود.
‫ولی اگه یه اشتباه دیگه بکنم...
‫عواقبش جدی‌تر از نوشابه‌نخوردنـه.
‫ولی خوش ندارم با یه دروغ‌گو همکار بشم.
‫من فقط با گربه‌ها راحتـم.
‫از انسان‌ها متنفرم.
‫نه واسه این‌که باهام کاری کردن.
‫بیشتر به‌خاطر غریزه‌ی شیطانی‌مـه.
‫از شیطان‌ها هم همون‌قدر بدم می‌آد.
‫یکی‌شون گربه‌م «نیاکو» رو ازم دزدید.
‫می‌خواستم نجاتش بدم ‫که «ماکیما» من رو پیدا کرد.
‫شاید تا الان مُرده باشه...
‫ولی من بیخیال نمی‌شم.
‫حاضرم هر کاری بکنم، ‫حتی به انسان‌ها کمک کنم...
‫تا اون رو پس بگیرم.
‫فکر کنم تو گربه دوست نداری ‫و نمی‌فهمی چی می‌گم.
‫گربه‌ها؟ ‫حال نمی‌دن.
‫ولی واسه ممه‌مالیدن هر کاری می‌کنم.
‫واقعاً آبم با انسان‌ها توی یه جوب نمی‌ره.
‫اگه سگ داشتی، درکت می‌کردم.
‫اگه «نیاکو» رو از دست شیطان نجات بدی...
‫می‌تونی ممه‌هام رو بمالی. ‫خوبـه؟
‫ای شیطان بی‌ناموس.
‫چطور جرئت کرده گربه‌ت رو بدزده؟
‫نمی‌ذارم آب خوش از گلوش پایین بره!
‫به‌عنوان یه شکارچی واقعاً شاکی‌ام!
‫خودم پاره‌ش می‌کنم.
‫تیتراژ آغازین ‫عنوان «Kick Back» ‫با صدای Kenshi Yonezu
‫کارگردان: Ryuu Nakayama
‫استودیو: MAPPA
‫مَرد اَره‌ای
‫قسمت سوم: «مکان نیاکو»
‫اجازه‌ی مرخصی «پاور» داده شد.
‫لطفاً تا قبل‌از ساعت ۵ برگردین.
‫تنهایی نمی‌تونی بری بیرون؟
‫نه. ‫اینجا هم حوصله‌م سر می‌ره.
‫می‌دونم شیطانه کجاست.
‫ولی فقط تو باید باهاش مبارزه کنی.
‫آخه هروقت من رو می‌بینه، ‫«نیاکو» رو گروگان می‌گیره.
‫هیچ کاری ازم برنمی‌آد.
‫من هم یه شیطان داشتم که اسمش «پوچیتا» بود.
‫دیگه نمی‌تونم باهاش بازی کنم.
‫ولی اِشکالی نداره.
‫آخه هنوز اینجا دارمش.
‫انسان‌ها واقعاً احمقـن.
‫مگه نمی‌گی «پوچیتا» مُرده؟
‫مُردن یعنی از دنیا رفتن.
‫وقتی می‌گی هنوز باهاتـه، ‫یعنی داری الکی خودت رو آروم می‌کنی.
‫بعله. حق با شماست.
‫صد سال سیاه هم نمی‌تونم...
‫با این کنار بیام.
‫بعداز ماجرای آمریکا...
‫حزب رادیکال شوروی داره ‫قدرت زیادی به دست می‌آره.
‫حتی شایعه شده که دارن ‫از شیطان‌ها توی ارتش استفاده می‌کنن.
‫امیدوارم شیطان‌ها تنها دشمن‌های ژاپن باشن.
‫«ماکیماکون»
‫اوضاع سگ‌های واحدت چطوره؟
‫احتمالاً یکی‌شون ‫انتظارات شما رو برآورده می‌کنه.
‫مورد جالبیـه.
‫عجب...
‫یه سگـه که توی خیابون پیداش کردم.
‫کار تو اینـه که سگ‌ها رو آموزش بدی ‫و بهشون دستور بدی.
‫حواست باشه وابسته نشی.
‫«دنجی» خیلی رواعصابـه و مورد جالبی نیست.
‫پس چرا این‌قدر بهش اطمینان دارین؟
‫همه‌ی شیطان‌ها واسه خودشون اسم دارن.
‫هرچی اسم‌شون ترسناک‌تر باشه...
‫قوی‌تر می‌شن.
‫مثلاً «قهوه» رو در نظر بگیر.
‫هیچ چیز ترسناکی نداره.
‫اگه «شیطان قهوه» وجود داشته باشه، ‫حتماً موجود ضعیفیـه.
‫ولی مثلاً «شیطان ماشین» چطور؟
‫طرف به له‌شدن زیر ماشین فکر می‌کنه. ‫پس می‌تونه ترسناک باشه.
‫«دنجی‌کون» شیطان اَره‌برقیـه.
‫به نظر من که مورد جالبیـه.
‫شاید جالب باشه، ولی خودش واسه تیم مفید نیست.
‫همه توی اداره یه هدف یا انگیزه دارن.
‫ولی اون هیچ‌کدوم رو نداره.
‫مناسب این کار نیست.
‫تازه فکر می‌کنه می‌تونه با شیطان‌ها دوست بشه.
‫مثل بچه‌هاست.
‫احمق.
‫اون خونه‌ست.
‫شیطانه و «نیاکو» اونجان.
‫که این‌طور...
‫پس بریم.
‫نمی‌خوام اَره‌برقی‌م رو فعال کنم. ‫خون زیادی ازم می‌ره.
‫اَره‌برقی؟
‫آره. من می‌تونم اَره‌برقی بشم.
‫انسان‌ها جوک‌های عجیبی می‌گن.
‫چی شده؟
‫مگه نگفتی طرف نباید تو رو ببینه؟
‫پس نباید نزدیک بشی.
‫آها، یادم رفته بود.
‫یادت رفت؟
‫اشتباه کردم.
‫بااین‌که احمقـی...
‫ولی غریزه‌ت خوب کار می‌کنه.
‫خیلی منتظرم گذاشتی، شیطان خون.
‫فکر کردم فرار کردی.
‫طلب که نداری!
‫به‌سختی تونستم فرار کنم.
‫همون‌طور که خواستی، یه انسان آوردم...
‫خفاش.
‫دلم لک زده بود واسه همچین غذایی.
‫یه پسر جَوون؟ ‫امیدوارم انرژی جَوونی‌ش زیاد باشه.
‫زخم دستم رو می‌بینی، انسان؟
‫تقصیر نژاد شماست.
‫به‌خاطر این زخم مجبور شدم اینجا قایم بشم.
‫من که زخمی‌ت نکردم، اسگل.
‫دهنت رو ببند!
‫زخمی که انسان‌ها زدن، ‫باید با خون خودشون درمان بشه.
‫چه مزه‌ی گندی!
‫چطور جرئت می‌کنی...
‫این خون مزخرف رو برام بیاری؟
‫مزه‌ی دهنم تلخ شد.
‫باید خون انسان‌های ‫دیگه رو بخورم تا مزه‌ش بره.
‫اومدی با شیطان‌ها رفیق بشی؟
‫فکر نمی‌کردم حرفم رو باور کنی.
‫انسان‌ها واقعاً ابلهـن.
‫بوی تنباکو...
‫مواد آرایشی و دارویی...
‫- خدایی؟ ‫- والا!
‫بوی بدی نیست.
‫این دفعه یه بچه رو امتحان می‌کنم.
‫شیطان خفاش!
‫طبق توافق‌مون یه انسان واسه‌ت آوردم.
‫حالا «نیاکو» رو پس بده.
‫یادم رفته بود.
‫«نیاکو»!
‫واسه‌م خون بدمزه‌ای آوردی، ‫پس باید تنبیه بشی.
‫«نیاکو»...
‫«نیاکو»!
‫از این به بعد اسمت «نیاکو»ئـه.
‫بااین‌که گربه‌ای، ولی بوی خوبی داری.
‫پوست‌واستخون شدی که.
‫وقتی چاق‌تر شدی، می‌خورمت.
‫سریع تپل شو.
‫منتظرم که بُکشمت و بخورمت.
‫یه زمانی هر موجود زنده‌ای رو می‌کُشتم.
‫حس خوبی داره که فقط صدای دادوفریاد نمی‌شنوم.
‫باورش سختـه.
‫شیطان خون...
‫من خون لازم دارم.
‫اگه می‌خوای این گربه زنده بمونه...
‫یه انسان واسه‌م بیار.
‫گفتی دیگه نمی‌تونی با «پوچیتا» بازی کنی.
‫حالا حرفت رو می‌فهمم.
‫حس مزخرفیـه.
‫افتضاحـه! ‫هرچی خون خوردم، افتضاح بود.
‫مزه‌ی دهنم خیلی بَده.
‫باید با خون یه بچه عوضش کنم.
‫بعدش برای پیش‌غذا، یه دختر باکره می‌خورم.
‫یه مَرد چاق هم برای غذای اصلی.
‫و یه زن حامله هم برای دسر.
‫ممه‌ها رو پس بده!
‫داری خون من رو می‌خوری؟ چندش!
‫خون کثیفت رو نزدیک من نیار!
‫یادمـه یه‌بار «پوچیتا» گم شد.
‫وقتی بیدار شدم، دیدم نیست.
‫همه‌جای شهر رو گشتم، ولی نبود.
‫فکر کردم یه شیطان اون رو خورده.
‫ولی وقتی اومدم خونه...
‫دیدم «پوچیتا» منتظرم نشسته ‫و داره گریه می‌کنه.
‫خیالم راحت شد و همون‌جا با هم خوابیدیم.
‫این شیطان هم گربه‌ی اون رو دزدید.
‫یعنی اون شب رو تنهایی چطور گذرونده؟
‫تو که شیطانـی!
‫احمق! دوست داری بخورت؟
‫به انسان‌ها می‌گی فرار کنن؟
‫تو دیگه چه شیطانی‌ای؟ ‫هدفت چیـه؟
‫می‌خوام شکمت رو پاره کنم...
‫و یه‌کم ممه بمالم!
‫فرار کن!
‫فراری‌دادن انسان‌ها کار ترسوهاست.
‫بی‌زحمت این رو اَره کن!
‫اَره‌برقی‌هام می‌تونن جمع بشن؟
‫قدرت زیادی داری که لایقش نیستی.
‫چرا داری انسان‌ها رو نجات می‌دی؟
‫نجات؟
‫فکر کردی زندگیِ یه مَرد...
‫واسه‌م مهمـه؟
‫از خونت واسه درمان زخم‌هام استفاده می‌کنم.
‫خونت بوی تنباکو می‌ده، ولی چاره‌ای نیست.
‫چطوری هنوز زنده‌ای؟
‫نمی‌دونی چقدر پاره شدم...
‫تا به اینجایی که هستم، برسم.
‫ولی هنوز هم...
‫یه جفت ممه نمالیدم!
‫جـ... جلو نیا!
‫تیتراژ پایانی ‫عنوان «2-hundred-million-centimeter-long blades» ‫از گروه Maximum The Hormone