‫چه حالی می‌ده.
‫این چیـه؟
‫پَد سینه.
‫یه ابزار جادویی ‫که سینه‌ها رو بزرگ‌تر نشون می‌ده.
‫زود باش. ‫دو بار دیگه مونده.
‫خب، حالا آخری.
‫اِستوپ! ‫بازی تموم شد!
‫خوشت اومد، نه؟
‫قدر این سینه‌های خوشگل رو بدون.
‫حالا بی‌حساب شدیم.
‫«نیاکو» به‌خاطر تو زنده و سلامتـه.
‫من که دیگه نمی‌خوام شکارچی باشم...
‫حرف واسه گفتن زیاد دارم، ولی...
‫ولی «ماکیماسان» ولم نمی‌کنه.
‫صبر کن بینم...
‫تا جایی که بتونم، کمکت می‌کنم.
‫امیدوارم بهمون خوش بگذره.
‫«نیاکو»، وقت خوابـه.
‫همه‌ش همین بود؟
‫تیتراژ آغازین ‫عنوان «Kick Back» ‫با صدای Kenshi Yonezu
‫کارگردان: Ryuu Nakayama
‫استودیو: MAPPA
‫مَرد اَره‌ای
‫قسمت پنجم: «شیطان تفنگ»
‫چه خوش‌مژه‌شت.
‫یکی دیگه می‌خوام.
‫اگه نمی‌خوای، من می‌خورم!
‫چتـه؟
‫امروز چه شیطانی می‌کُشیم؟
‫قودا!
‫این نامه‌ی عذرخواهی بابت تخریب ساختمون‌هاست.
‫این مجوز استفاده از جسد یه شیطانـه.
‫و...
‫این هم ازطرف وزارت راه و شهرسازیـه.
‫اینجا و اینجا رو مُهر بزن.
‫کاغذبازی خسته‌ت کرده؟
‫شیطان خفاش رو کُشتی...
‫ولی ظاهراً ناراحتـی.
‫چیزی شده، «دنجی‌کون»؟
‫من...
‫بالاخره به آرزوم رسیدم.
‫ولی بعدش دیدم...
‫برخلاف تصورم، چیز خفنی نبود.
‫ژاک لاکان، فیلسوف و روان‌کاو فرانسوی، می‌گفت واقعیت دست‌نیافتنیـه، ولی انسان می‌تونه تاحدامکان بهش نزدیک بشه. ‫برای درک بهتر، پیشنهاد می‌کنم درباره‌ی «سه عضو تشکیل‌دهنده‌ی ذهن از نگاه لاکان» تحقیق کنین.
‫اگه در آینده هدف دیگه‌ای داشته باشم...
‫باز هم مسیرش لذت‌بخش‌تر از مقصدش می‌شه؟
‫اون‌وقت این زندگی چه معنایی داره؟
‫منظورت چه هدفیـه؟
‫واسه اولین بار ممه‌های یه دختر رو مالیدم...
‫ولی اون‌قدرها هم حال نداد.
‫«دنجی‌کون»
‫توی مسائل جنسی...
‫هرچی با طرف مقابل آشناتر باشی...
‫حس بهتری بهت می‌ده.
‫درک احساسات بقیه خیلی سختـه.
‫باید اول به حرکات دست‌شون دقت کنی.
‫طول انگشت‌هاشون چقدره؟
‫کف دست‌شون سرده...
‫یا گرم؟
‫گوش‌شون چه شکلیـه؟
‫تا حالا کسی انگشتت رو گاز گرفته؟
‫گاز؟
‫این رو یادت باشه.
‫حتی اگه چشم‌هات نبینه...
‫باید از شدت گازگرفتگی...
‫تشخیص بدی که کار من بوده.
‫یادت نره.
‫یادم نمی‌ره.
‫«دنجی‌کون»...
‫برات یه زحمت دارم.
‫اِشکال نداره؟
‫در خدمتـم.
‫ازت می‌خوام شیطان تفنگ رو بُکشی.
‫شیطان تفنگ؟
‫اولین بار ۱۳ سال پیش توی آمریکا ظاهر شد.
‫ولی الان معلوم نیست کجاست.
‫کُشتنش آرزوی همه‌ی شکارچی‌هاست.
‫آخه خیلی قویـه.
‫ولی فکر کنم تو از پسش برمی‌آی.
‫چون تو از بقیه‌ی شکارچی‌ها خاص‌تری.
‫اگه بُکشیش...
‫یه آرزوت رو برآورده می‌کنم.
‫هرچی که باشه.
‫اگه بُکشمش...
‫یه آرزوم رو برآورده می‌کنین.
‫هرچی که باشه.
‫منظورتون اینـه که...
‫اگه شیطان تفنگ رو بُکشم...
‫هر کاری بخوام، برام می‌کنین؟
‫هر کاری...
‫مثلاً...
‫گفتم که هر کاری.
‫پشمام. ‫حتی کارهای مثبت‌هیجده؟
‫مأموریت اون‌قدر سختـه ‫که لیاقت اون کارها رو هم داری.
‫ماجرا از زمانی شروع شد...
‫که انسان‌ها علیه شیطان‌ها ‫از سلاح گرم استفاده کردن.
‫حتی توی درگیری‌های داخلی هم ‫از تفنگ‌ها استفاده می‌شد.
‫اخبار هر روز حوادث جدیدی رو گزارش می‌داد...
‫که همین باعث شد مردم ‫بیشتر از گذشته از تفنگ‌ها بترسن.
‫جهت توضیح بیشتر، جا داره به نکته‌ی بسیار مهمی از روایت اشاره کنم. ‫ماکیما و آکی، توی قسمت سوم، مکالمه‌ی جالب‌توجهی درباره‌ی مفهوم «وحشت» دارن. ‫منبع اصلی قدرت شیطان‌ها ترسـه؛ ‫هرچی انسان‌ها از یه شیطان، یا مفهومی که از خودش ‫ارائه می‌ده (مثلاً اَره‌برقی)، بیشتر بترسن، اون قوی‌تر و بزرگ‌تر می‌شه. ‫برای مثال، شیطان خفاش حین مبارزه با دنجی دائماً بزرگ‌تر می‌شه، ‫چون بین مردم وحشت ایجاد می‌کنه؛ ولی بعدش، دنجی با دیوونه‌بازی‌هاش ‫اون رو می‌ترسونه و شکست می‌خوره. ‫مسلماً، توی هر مبارزه‌ای نترسیدن و اراده‌ی محکم ضروریـه، ‫و اینجا کل روایت بر مبنای همین فلسفه ساخته شده. ‫ذهن قوی و مقاوم نسبت به فیزیک قوی اولویت داره.
‫یه حمله‌ی تروریستی ‫با سلاح گرم توی آمریکا اتفاق افتاد.
‫روایت اصلی انیمه توی سال ۱۹۹۷ میلادی جریان داره.
‫اون موقع بود که شیطان تفنگ ظاهر شد.
‫«اینجا خونه‌ی منـه.»
‫موش شهری این رو گفت.
‫حکایت «موش شهری و موش روستایی»، نوشته‌ی اِزوپ، نویسنده‌ی یونانی. ‫این حکایت کودکانه در واقع بسیار عمیقـه و لایه‌های اجتماعی‌سیاسی زیادی داره. ‫موش شهری نماد انسانی راحت‌طلب و تحت‌کنترل سیستم هست ‫و موش روستایی نماد انسانی مسئولیت‌پذیر و مستقلـه. ‫«اختلاف طبقاتی» و «نظام سرمایه‌داری» از مضامین اصلی این انیمه هستن.
‫«چه خونه‌ی بزرگی داری!»
‫«خونواده‌ی موش شهری...»
‫بابا.
‫بیا توپ‌بازی کنیم.
‫«تایو» حالش خوب نیست.
‫فعلاً تنهایی بازی کن.
‫«تایو» هیچ‌وقت حالش خوب نیست.
‫همیشه‌ی خدا مریضـه.
‫داداش بزرگ‌تر باید مراقب داداش‌کوچیکه‌ش باشه.
‫من هم...
‫می‌خوام با داداش بازی کنم.
‫دنبالم نیا.
‫گم شو. ‫دنبالم نیا.
‫می‌خوام تنهایی بازی کنم.
‫بگیر که اومد!
‫می‌گم نزن، خره!
‫چه سرده.
‫اگه سرما بخوری، مامان‌بابا من رو می‌کُشن.
‫بیا توپ‌بازی کنیم که سرما هم نخوریم.
‫برو دست‌کش‌هات رو بیار.
‫آخ جون!
‫شیطان تفنگ در عرض پنج دقیقه، ‫۱/۲میلیون نفر رو کُشت...
‫و تا امروز دیگه کسی ندیدش.
‫از اون زمان، ‫ترس از همه‌ی شیطان‌ها چند برابر شد...
‫و همه‌شون قوی‌تر از همیشه شدن.
‫برای این‌که قدرت شیطان تفنگ بیشتر نشه...
‫قانون منع حمل سلاح تصویب شد.
‫دولت هم پوشش اخبار ‫مربوط به تیراندازی رو کم کرد.
‫دقیق نفهمیدم داستان چیـه...
‫ولی اصل مطلب اینـه که خیلی قویـه، درستـه؟
‫به نظرت می‌تونی شکستش بدی؟
‫خب... اگه...
‫تمام تلاشم رو بکنم...
‫حتماً می‌تونم!
‫پس اولین قدم...
‫اینـه که شیطان تفنگ رو پیدا کنیم.
‫خب چطوری؟
‫این‌ها تیکه‌های بدن شیطان تفنگـه ‫که تا حالا جمع کردیم.
‫با سرعت بالایی حرکت می‌کنه...
‫واسه همین بخشی از بدنش می‌سوزه و جدا می‌شه.
‫اگه یه شیطان این رو بخوره...
‫بخشی از قدرت شیطان تفنگ رو می‌گیره ‫و قوی‌تر می‌شه.
‫دیدی؟ ‫چسبیدن به هم.
‫شیطان تفنگ خیلی قویـه...
‫واسه همین، وقتی تیکه‌های بدنش ‫به اندازه‌ی خاصی برسه...
‫به بدن اصلی‌ش برمی‌گرده.
‫وقتی این تیکه هم بزرگ‌تر بشه...
‫شیطان تفنگ رو پیدا می‌کنیم.
‫پیداش کردم.
‫این هم تیکه‌ی تفنگ رو خورده بود؟
‫واسه همچین شیطان اُسگلی زیادی بوده.
‫به نظرت خودش خورده؟
‫یا به‌زور بهش دادن؟
‫واسه ما که فرقی نداره.
‫همه‌ی شیطان‌ها باید بمیرن.
‫فقط این‌طوری می‌تونیم پیداش کنیم.
‫یه گزارش جدید گرفتیم.
‫یه‌نفر گفته توی یه هتل یه شیطان دیده.
‫وضعیت ساکنینش مشخص نیست.
‫تا الان شکارچی‌های زیادی رو کُشته.
‫احتمالاً یه تیکه از شیطان تفنگ رو خورده.
‫واحد ۴...
‫شیش نفر از اعضاش رو می‌فرسته.
‫شیطان توی این هتل قایم شده.
‫یه شیطان معمولی هم نیست.
‫یه تیکه از شیطان تفنگ رو خورده.
‫شاید خود شیطان تفنگ باشه.
‫هرچی تیکه‌ی بزرگ‌تری باشه، ‫قدرت جذبش بیشتره.
‫این خیلی ضعیفـه.
‫صحیح.
‫فهمیدیم دیگه. ‫بریم سراغش!
‫گفتم مؤدبانه صحبت کنین.
‫- که چی؟ چه فایده داره؟ ‫- انسان‌ها چقدر گستاخ و احمقـن!
‫استاد «هایاکاوا».
‫بزرگواریـد.
‫حالا شد.
‫آخ جون!
‫چه راحت گرفتیم!
‫«هایاکاواسنپای»
‫به نظرتون می‌شه...
‫بهشون توی مبارزه با شیطان‌ها اعتماد کرد؟
‫یه دورگه و یه بچه‌پُررو...
‫قابل‌اعتماد نیستن.
‫نیازی به اعتماد نیست.
‫توی هر مأموریتی، اول این‌ها رو می‌فرستیم جلو.
‫اگه فرار کنن یا بهمون خیانت کنن...
‫می‌کُشیمشون.
‫مگه ما حیوونـیم؟
‫حداقل انسان نیستین.
‫چرا این‌قدر دل‌خوره؟
‫به‌خاطر ماجرای صبحـه؟
‫شوخی‌مون زیادی جدی بود؟
‫تو به اون می‌گی شوخی؟
‫همین‌جا بُکشمتون؟
‫خدا مرگم. آروم باش.
‫به این بچه‌ها سخت نگیر، «آکی‌کون».
‫راست می‌گه.
‫ناسلامتی خفاش رو کُشتم، ‫ولی یه استراحت بهم نمی‌دین.
‫اصلاً جایزه می‌خوام!
‫باشه پس یه پیشنهاد دارم!
‫این بار هرکی شیطان رو بُکشه...
‫ازطرف من یه بوس از روی گونه داره!
‫نه. لطفاً این حرف رو نزنین!
‫آخه خانوم محترمی مثل شما...
‫باید با جایزه بهشون انگیزه بدیم دیگه.
‫مگه نه؟
‫بوس نمی‌خوام.
‫نگران نباش. ‫خودم انگیزه دارم.
‫قراره یکی دیگه رو ببوسم.
‫همه‌ی تیکه‌های شیطان رو واسه‌ش جمع می‌کنم.
‫تا قبل‌از کُشتن شیطان تفنگ، ‫کسی رو نمی‌بوسم.
‫باورم نمی‌شه جلوی آکی این حرف رو زدی.
‫تازه یه درس مهم یاد گرفتم.
‫این کارها زمانی حال می‌ده ‫که طرف مقابلت رو خوب بشناسی.
‫من که اسمت رو هم نمی‌دونم.
‫چرا باید ببوسمت؟
‫پس اگه این شیطان رو بُکشی...
‫یه لب آبدار بهت می‌دم.
‫صبر کن بینم.
‫تنهایی خطرناکـه. وایستا!
‫سربه‌سر گذاشتن پسرها خیلی حال می‌ده.
‫حالا چی‌کار کنم؟
‫تشنه‌م شد. خون می‌خوام.
‫می‌گم خطرناکـه! وایستا!
‫توی شیش‌ماه گذشته...
‫«هیمنوسنپای» همه‌ش هوام رو داشته.
‫نمی‌ذارم یه بچه‌پُرروی بی‌ادب ‫لب‌هاش رو مال خودش کنه.
‫ترجیح می‌دم من رو ببوسه!
‫گم شو بابا!
‫بوی عن می‌دی! ‫گم شو!
‫- چی گفتی؟ ‫- گورت رو گم کن!
‫- خودم یه زید دارم! ‫- من هم بازی!
‫مال این حرف ها نیستی...
‫«هیمنوسنپای»...
‫این تازه‌کارها واقعاً به درد می‌خورن؟
‫«آرای‌کون» خیلی قوی نیست، ولی انگیزه داره.
‫«کوبنی‌چان» یه‌کم ترسوئـه، ولی به‌جاش قویـه.
‫به نظر خودت زنده می‌مونن؟
‫بیاین همدیگه رو بُکشیم!
‫نظر من مهم نیست.
‫چه قوی باشن، چه ضعیف...
‫بعداز یه سال، ‫یا می‌میرن یا استعفا می‌دن.
‫سؤال من این نبود.
‫خودم می‌کُشمت، «پاور»!
‫تو زنده بمون، «آکی‌کون».
‫تو رو هم می‌کُشم، کوتوله!
‫من چرا؟
‫«هیمنو»
‫این هم‌گروهی جدیدتـه.
‫یه‌کم شیطونـه، ولی به درد می‌خوره.
‫موفق باشی.
‫من «آکی»ام.
‫خوش‌وقتـم.
‫به دردمون می‌خوری؟
‫شاید. نمی‌دونم.
‫تو شیشمین هم‌گروهی منـی.
‫قبلی‌ها مُردن.
‫مُردن چون به‌دردنخور بودن.
‫تو زنده بمون، «آکی‌کون».
‫خبری از شیطان نیست.
‫اون تیکه‌هه قابل‌اعتماده؟
‫خوابم گرفت.
‫«آکی‌کون»
‫داره می‌آد.
‫دارمت!
‫روی هواست!
‫بگیر که اومد!
‫شیطان کثیف!
‫داشتی از ترسِ من پرواز می‌کردی!
‫نه بابا، اون قدرت من بود.
‫یعنی چی؟
‫من با شیطان شبح معالمه کردم.
‫چشم راستم رو در ازای قدرتش دادم.
‫حالا دست راستش دست منـه.
‫شیطان من قوی و نامرئیـه. ‫باحالـه، نه؟
‫چی شد، «آکی‌کون»؟
‫تیکه‌ی تفنگ داره یا نه؟
‫واکنشی نداره.
‫این یکی نیست.
‫جداً؟
‫پس بریم طبقه‌ی بالا.
‫اِشکالی نداره قدرتت رو بهم نشون می‌دی؟
‫مگه نباید جلوی من مراقب باشین؟
‫اگه بدونین قدرتم چیـه، ‫همکاری‌مون بهتر می‌شه دیگه.
‫تازه یه قدرت مخفی هم دارم. ‫نگران نباش.
‫نه بابا؟
‫اگه بخوام این بنده‌خدا رو بُکشم چی؟
‫جمعش کن.
‫اگه خوش‌مزه‌بازی دربیاری، می‌کُشمت.
‫نمی‌تونم بگیرمش؟
‫به‌جای این کارها، بیاین با هم دوست باشیم.
‫یه‌روز خودم می‌خورمت!
‫از این غلط‌ها نکن. ‫قراره من رو ببوسه.
‫شیطان همین اطرافـه‌ها.
‫ساکت باشین.
‫یعنی چی؟
‫خام که بدمزه‌ست.
‫چی شده؟
‫یه‌جوری می‌گی انگار واقعاً می‌خوای بخوریش.
‫ما از طبقه‌ی هشتم رفتیم به نهم.
‫باهاش خورش درست کنم یا بریونی؟
‫«طبقه‌ی هشتم»
‫ولم کن، روانی.
‫ولی این هم طبقه‌ی هشتمـه.
‫پس چجوری بپزمش؟
‫عدد 8 با نوشتار انگلیسی شباهت زیادی به علامت «بی‌نهایت» (∞) داره؛ ‫یعنی یه چیز بی‌انتها...
‫شاید اشتباه دیدی.
‫نه. یه چیزی شده. ‫می‌رم ببینم چه خبره.
‫فهمیدم. باهاش گوشت اِستیک درست می‌کنم.
‫اِستیک؟
‫دهنم آب افتاد.
‫یعنی چی؟
‫مگه پایین نرفتی؟
‫تیتراژ پایانی ‫عنوان «In the Back Room» ‫با صدای syudou