‫[ طبقه‌ی هشتم ]
‫چی شد؟
‫مگه آرای‌کون نرفت پایین؟
‫کوبِنی‌چان، علامت صلح بگیر ‫و همون‌جا وایستا.
‫عجب!
‫اینجا چه خبره، آکی‌کون؟
‫فکر کنم کار یه شیطانـه.
‫کوبِنی، همون‌جا وایستا.
‫یه اتاق دیگه اون‌طرفِ پنجره‌ست؟
‫از پنجره‌ها نمی‌شه فرار کرد.
‫همه‌شون به اتاق روبه‌رویی‌ش می‌رسن.
‫درست حدس زدم.
‫توی طبقه‌ی هشتم
‫گیر افتادیم.
‫[ مَرد اَره‌ای ]
‫قسمت ششم: «دِنجی را بُکش»
‫اول، وضعیت رو بررسی می‌کنیم.
‫احتمالاً این حقه‌ی یه شیطانـه.
‫چه بالا بریم و چه پایین
‫به طبقه‌ی هشتم می‌رسیم.
‫آسانسور هم کار نمی‌کنه.
‫دَر و پنجره‌ها هم به بیرون راه ندارن.
‫ازطریق سقف هم ‫به طبقه‌ی هشتم می‌رسیم.
‫شاید به‌خاطر اون شیطانـه که پاوِر کُشت.
‫حتماً قبل‌از مرگش، ‫ما رو اینجا حبس کرده.
‫خودت گفتی...
‫خودت گفتی بُکشمش!
‫کِی گفتم؟
‫امکان نداره. ‫قدرت شیطان بعداز مرگش نمی‌مونه.
‫تیکه‌ها هم واکنش نشون نمی‌دن.
‫همون تیکه‌ها
‫اون شیطان رو کشید بیرون...
‫ولی دیگه تکون نمی‌خوره.
‫تا حالا همچین شیطان حیله‌گری ندیدم.
‫ولی اگه به‌موقع برنگردیم پایگاه
‫بقیه‌ی شکارچی‌ها ‫می‌آن دنبالمون، مگه نه؟
‫امیدوارم مثل ما ‫توی این تله گیر نیُفتن.
‫همه‌مون قراره بمیریم.
‫از گرسنگی می‌میریم...
‫کـ... کوبِنی‌چان، خودت رو نباز.
‫مگه نمی‌خوای پول دربیاری ‫که داداشت رو بفرستی دانشگاه؟
‫مجبورم کردن.
‫مامان‌بابام فقط ‫به فکر پسر باهوش‌شونـن.
‫من هم فقط براشون پول درمی‌آرم.
‫یا باید بازیگر پورن می‌شدم ‫یا شکارچی شیطان.
‫من هم می‌خوام دانشجو بشم.
‫ولی حالا
‫قراره اینجا بمیرم.
‫قیافه رو!
‫بی‌شعور!
‫نیشِت رو ببند!
‫ترس غذای موردعلاقه‌ی شیطانـه، کوبِنی‌چان.
‫اون هم می‌خواد که بترسی.
‫آخه واقعاً ترسیدم.
‫رفتار تو هم عجیب شده، آکی‌کون.
‫ساعتِ اینجا
‫روی ۸:۱۸ وایستاده.
‫همه‌ی ساعت‌های این طبقه
‫روی ۸:۱۸ گیر کردن.
‫احتمالاً شیطانیـه که
‫می‌تونه زمان طبقه‌ی هشتم رو متوقف کنه.
‫در نتیجه، کسی نمی‌آد کمکمون.
‫عالیـه. ‫پس می‌تونم قشنگ بخوابم.
‫واقعاً احمقـی!
‫شاید تا ابد اینجا گیر بیُفتیم.
‫هنوز معلوم نیست.
‫وقتی راه‌حلش رو فهمیدین، ‫بیدارم کنین.
‫حیفـه روی همچین تخت نرمی نخوابم.
‫دست شیطان هم درد نکنه...
‫واقعاً خوابید...
‫دِنجی‌کون...
‫بیدار شو.
‫راه خروج پیدا کردین؟
‫نه، متأسفانه.
‫این مدت که خواب بودی
‫فهمیدیم آب و برق اینجا هنوز وصلـه.
‫مشتری‌هایی که فرار کردن، ‫غذاهاشون رو جا گذاشتن.
‫حقیقتش، همه تحت فشارن.
‫آکی‌کون دنبال شیطان می‌گرده.
‫نمی‌خواد استراحت کنه.
‫آرای‌کون می‌خواست باهاش بره
‫ولی خودش رو حبس کرد، چون می‌ترسید.
‫کوبِنی‌چان هم کلاً رد داد.
‫می‌خواست از آب توالت بخوره ‫که زدم بی‌هوشش کردم.
‫اون دورگه هم...
‫پاوِر چی شده؟
‫همه‌ش دارم ‫به جایزه‌ی نوبل فکر می‌کنم.
‫اگه به‌خاطر اختراعم برنده‌ی نوبل بشم
‫انسان‌ها باهام ‫مثل یه خدا رفتار می‌کنن.
‫من هم از این فرصت استفاده می‌کنم
‫تا نخست‌وزیر کشور بشم!
‫می‌خوام عذاب انسان‌ها رو ببینم.
‫اول از همه، ‫مالیات رو دوبرابر می‌کنم!
‫این که همیشه این‌طوریـه.
‫پس خدا رو شکر.
‫همه‌مون باید مراقب ‫کوبِنی‌چان و آرای‌کون باشیم.
‫اگه تنها باشم، ‫فرصت دست‌شویی رفتن هم ندارم.
‫آخرین نخ سیگاره.
‫اون‌قدر خون‌سردی که حوصله‌م سر رفت.
‫آکی‌کون دنبال شیطانـه دیگه. ‫من هم استراحت می‌کنم.
‫نیکوتین آرومم می‌کنه.
‫خوبـه که آدم به یه چیزی وابسته باشه.
‫آرزوم همینـه که ‫به یه چیزی وابسته باشم.
‫(توجه‌تون رو به ماجرای «موش شهری و موش روستایی» جلب می‌کنم.)
‫مارک سیگارت مثل آکی‌ـه.
‫آخه کسی که بهش سیگار کشیدن یاد داد
‫بنده بودم.
‫اهل سیگار نیستی؟
‫نه. ‫پوکیِ استخون می‌آره.
‫باید بِکشی تا بتونی هم‌رنگ جماعت بشی.
‫واسه‌ی رفیق‌بازی نیومدم.
‫بذار حدس بزنم چرا شکارچی شدی.
‫می‌خوای شیطان تفنگ رو بُکشی؟
‫از قیافه‌ی بی‌احساست مشخصـه.
‫فقط ما شکارچی‌ها می‌تونیم ‫تیکه‌های تفنگ رو نگه داریم.
‫شکارچی‌ها اکثراً جَوون می‌میرن. ‫پس چرا سیگار نکِشیم؟
‫من به‌این‌راحتی‌ها نمی‌میرم.
‫حرفت یادت باشه.
‫مُردنِ همکارها همیشه دردسره.
‫چی شد...
‫دوست‌دختر یکی از همکارهای سابقم بود.
‫زیاد پیش می‌آد که ‫با خونواده‌ی همکار به داستان بخوریم.
‫نمی‌تونن انتقام عزیزشون رو از شیطان بگیرن.
‫به‌جاش روی من خالی می‌کنن.
‫به نظرم، این هم بخشی از شغل منـه.
‫چی‌کار کردی؟
‫به لباس کسی که شما رو زد
‫آدامس چسبوندم.
‫وقتی ناراحت‌تون می‌کنن، ‫باید جواب‌شون رو بدین.
‫شما کار اشتباهی نکردین.
‫این کار رو کردم
‫چون عصبانی شدم.
‫حقش بود.
‫عمراً نمی‌فهمه آدامس روی لباسشـه.
‫استادم یه‌بار گفت
‫شکارچی‌ای که شیطان‌ها ‫از همه بیشتر ازش می‌ترسن
‫نه قوی‌هاش هستن و نه شجاع‌هاش.
‫فقط اون‌هایی که دیوونه‌ان.
‫پس خیالم از تو یکی راحتـه.
‫دارین مسخره‌م می‌کنین؟
‫اگه این توفو رو نمی‌خواین، ‫من می‌خورم.
‫این مال تو.
‫سیگار پوکیِ استخون می‌آره. ‫نمی‌خوام.
‫احساس می‌کنم قراره ‫همکاری طولانی داشته باشیم.
‫دوست دارم تو هم سیگار بِکشی.
‫پس فقط همین یه‌بار.
‫فقط همین یه‌بار ‫توی زندگی‌م سیگار می‌کِشم.
‫هیمِنو سنپای، سیگار دارین؟
‫متأشفانه، این آخریشـه.
‫پس بدینش به من.
‫ای بابا.
‫بوسیدیش! ‫غیرمستقیم بوسیدیش!
‫ببند بابا.
‫خبر بَدی دارم.
‫شیطانی که کُشتیم...
‫من کُشتمش!
‫اون داره بزرگ و بزرگ‌تر می‌شه.
‫من که کُشتمش...
‫ماجرای هتل کم بود
‫حالا این عجیب‌الخلقه هم اضافه شد.
‫این شیطانِ چیـه؟
‫انسان‌ها.
‫شما انسان‌ها.
‫انسان‌های احمق.
‫بیاین با من قرارداد ببندیم.
‫داره حرف می‌زنه.
‫چه قراردادی؟
‫بذارین انسانی که ‫اسمش دِنجی‌ـه رو بخورم.
‫مُرده یا زنده فرقی نداره. ‫می‌خوام بخورمش.
‫بعدش می‌ذارم از اینجا برین.
‫سالم از اینجا می‌رین...
‫قرارداد ببندین...
‫دِنجی...
‫بذار بخورت.
‫خفه شو دیگه.
‫آکی‌کون، به روباه بگو بخورش.
‫کُن.
‫حدس می‌زدم.
‫اینجا از دنیای بیرون کاملاً جداست.
‫بدن روباه هم توی کیوتوئـه.
‫بذار از روح استفاده کنم.
‫درد می‌کنه!
‫درد می‌کنه...
‫درد می‌کنه!
‫داره بزرگ‌تر می‌شه!
‫داری انرژی‌ت رو هدر می‌دی.
‫این بدن اصلیِ من نیست.
‫قلبم یه جای دیگه‌ست.
‫این فقط معده‌ی منـه.
‫قلبم توی طبقه‌ی هشتم نیست.
‫اگه می‌خواین زنده بمونین، ‫قرارداد ببندین.
‫احتمالاً داره دروغ می‌گه‌ها.
‫نه.
‫خودش گفت قرارداد ببندیم.
‫وقتی یه شیطان این رو بگه، ‫قدرت حرفش زیاده.
‫اگه یه طرف قرارداد، ‫معامله رو حفظ کنه
‫طرف مقابل هم مجبوره رعایت کنه.
‫هرکی بزنه زیر معامله، می‌میره.
‫اگه بُکشیمت، واقعاً زنده می‌مونیم.
‫بیاین بُکشیمش، هیمِنو سنپای.
‫بُکشیمش و بریم بیرون ‫تا یه راه‌حل پیدا کنیم.
‫اگه هیچ کاری نکنیم، ‫از گرسنگی می‌میریم.
‫طبق قانون، ما می‌تونیم ‫با شیطان‌ها قرارداد ببندیم.
‫باید پیشنهادش رو قبول کنیم!
‫این شیطان می‌خواد دِنجی بمیره.
‫پس زنده‌ی دِنجی به نفعش نیست.
‫من قرارداد نمی‌بندم.
‫پس من هم نمی‌بندم.
‫یعنی چی؟
‫من دِنجی رو می‌کُشم.
‫اگه از اینجا نرم بیرون
‫نمی‌تونم برای اختراعم ‫جایزه‌ی نوبل بگیرم.
‫پس بمیر تا به جایزه‌م برسم.
‫دورگه‌ها نمی‌تونن ‫با شیطان‌ها قرارداد ببندن.
‫حتی اگه دِنجی رو بُکشی
‫شیطان مجبور نیست ولت کنه.
‫در کل، نمی‌تونیم دِنجی رو بُکشیم.
‫ما شکارچی شیطانـیم.
‫پس فقط شیطان می‌کُشیم.
‫حوصله‌م سر رفت. ‫بیا کُشتی بگیریم!
‫نه‌خیر! ‫هر دفعه به قصد کُشت می‌زنیم!
‫مُردم از گشنگی.
‫آکی‌کون، واقعاً راه خروج پیدا نکردی؟
‫اگه شیطانه راست بگه
‫واقعاً راهی برای کُشتنش نیست.
‫ولی نمی‌خوام دِنجی رو هم بُکشم.
‫اگه کاری نکنیم، از گرسنگی می‌میریم.
‫اگه لازم شد، ‫از شمشیرم استفاده می‌کنم.
‫نه‌خیر. ‫نمی‌ذارم.
‫اگه با شمشیر شدنیـه
‫بذار بُکشش دیگه.
‫اگه مجبور باشه هم ‫نباید ازش استفاده کنه.
‫شرمنده که این رو می‌گم
‫ولی اگه اوضاع خیت شد، تو باید بمیری.
‫نیست!
‫غذای روی تخت...
‫هیچی نمونده.
‫چطوری؟
‫همه‌ش رو تو خوردی؟
‫خیر. ‫دِنجی خورد.
‫داری می‌لُمبونی و دروغ می‌گی؟
‫فهمیدم.
‫من...
‫حالا فهمیدم.
‫به‌خاطر قدرت این دورگه‌ست ‫که نمی‌تونیم بریم بیرون!
‫مطمئنـم همینـه!
‫خیر.
‫آروم باش، کوبِنی‌چان.
‫این شیطان خونـه.
‫چرا طرف اون رو می‌گیری؟
‫ما شکارچی شیطانـیم.
‫نکنه تو با اون شیطانـی؟ ‫نکنه جاسوسـی؟
‫بلی. ‫جاسوسـه.
‫من با اون شیطان نیستم.
‫خوب می‌دونم که جاسوسـی!
‫کی داد زد؟
‫بدو، سنپای!
‫دِنجی رو بُکشین.
‫قلبش رو بدین به من.
‫بدینش به من.
‫ترس خوراک منـه.
‫با ترس بزرگ‌تر می‌شم.
‫پس بترسین.
‫از مرگ بترسین.
‫از همه‌چی بترسین.
‫فقط من می‌تونم ‫شیطان اَره‌برقی رو بُکشم.
‫من
‫شیطان ابدیت‌ـم.
‫داره می‌چرخه!
‫قلب دِنجی رو بدین.
‫یکی‌تون بُکشش!
‫دِنجی‌کون رو بُکشین!
‫ازتون خواهش می‌کنم!
‫شرایط اضطراریـه!
‫بذارین بخورش!
‫می‌خوام از شمشیر استفاده کنم.
‫باشه؟ هیمِنو سنـ
‫هیمِنو سنپای.
‫هوی، چتـه؟
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫اگه از شمشیرش استفاده کنه، ‫قطعاً زنده می‌مونیم.
‫ولی قرارداد شمشیر
‫باعث می‌شه عمر آکی‌کون کم بشه.
‫هنوز خیلی جَوونـه.
‫پس شرمنده‌تـم
‫دِنجی‌کون.
‫من رو ببخش!
‫ولم کن.
‫می‌گم ولم کن!
‫بمــیر!
‫(این صحنه به نقاشی «جودیث سر هولوفرنس را می‌بُرد»، ‫ساخته‌ی آرتمیزیا جنتیلسکی، شباهت داره.)
‫واقعاً برام مهم نیست ‫که دِنجی بمیره یا نه.
‫اتفاقاً همه‌ش رواعصابـه.
‫ولی اون هم می‌خواد ‫شیطان تفنگ رو بُکشه.
‫من هم که تنهایی نمی‌تونم ‫برم سراغ شیطان تفنگ.
‫واسه‌ی کُشتنش
‫باید تا جایی که می‌شه، ‫تعدادمون زیاد باشه.
‫حتی اگه از عمرم کم بشه
‫نمی‌ذارم دِنجی رو بُکشین.
‫پاوِر!
‫مگه شیطان خون نیستی؟
‫جلوی خون‌ریزی‌ش رو بگیر.
‫فقط می‌تونم خون خودم رو کنترل کنم.
‫خون بقیه خیلی سختـه.
‫ولی اگه این کله‌سیاه بمیره، ‫دیگه کسی برام آشپزی نمی‌کنه.
‫چاره‌ای نیست. ‫جلوی خون‌ریزی رو می‌گیرم.
‫چی‌کار کنیم؟
‫آکی... آکی‌کون، چی‌کار کنیم؟
‫تـ... تقصیر من نبود!
‫تقصیر توئـه!
‫همه‌ش تقصیر توئـه!
‫اگه می‌ذاشتی بخورت
‫این اتفاق نمی‌افتاد.
‫باشه بابا.
‫پس بذار من رو بخوره.
‫خدا رو شکر.
‫ولی اول می‌خوام مبارزه کنم.
‫اگه تونستم بُکشمش
‫لب آبدار یادت نره!
‫می‌خوای چی‌کار کنی؟
‫به اَره‌برقی تبدیل می‌شم
‫بااین‌که درد داره.
‫اَره... اَره‌برقی؟
‫نمی‌دونم چرا
‫ولی ظاهراً از اَره‌برقیِ من می‌ترسه.
‫برای همین خودش جلو نمی‌آد
‫و از شماها می‌خواد که من رو بُکشین.
‫تازه وقتی بهش حمله شد
‫دیدیم که درد رو حس می‌کنه.
‫پس
‫این‌قدر می‌زنمش
‫که راضی به خودکُشی بشه!
‫این نقشه‌ت خیلی شیطانیـه.
‫چرا واسه‌ی من همچین کاری کردی؟
‫سرت به کار خودت باشه، لاشی.
‫نمی‌خوام مدیون کسی بشم.
‫اگه نجات پیدا کردیم، بی‌حساب می‌شیم.